خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
فقرۀ ۲
ارمغان بهار
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پسر من! کرفک‌اندیش بوی، نه گناه‌اندیش، چه مردم تا جاودان زمان زنده نی، چه چیز که آن مینوی (است)، بایستنی‌تر (پاینده‌تر)
۲
که جان پدرکرفه اندیش باشبی‌آزار و به دین و خوش کیش باش
۳
چو باید شدن زین جهان ای پسرنگر تا به مینو چه بایسته تر
۴
نباشدکس اندر جهان دیرپایهمان مینوی کرده مانده بجای
صفحهٔ ۱ از ۱