خلوتی با ملک‌الشعرا بهار
فقرۀ ۵۹
ارمغان بهار
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن بنگرش (ملاحظه و تامل) کوی، چه سخنی است ( که) گفتن به و سخنی هست که پاییدن (تأمل) و آن پاییدن به از آن گفتن.
۲
چو خواهی به تیزی‌سرایی سخننگه کن بدان گفتهٔ خویشتن
۳
بساگفته کان را نبایست گفتبسا گفته کآن را نباید نهفت
۴
به‌جای خموشی سخن سر مکنبه جای سخن لب مبند از سخن
صفحهٔ ۱ از ۱