خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه جان ما به ظاهر هست از جانان جداموج را نتوان شمرد از بحر بی پایان جدا
۲
از جدایی قطع پیوند خدایی مشکل استگر شود سی پاره، از هم کی شود قرآن جدا؟
۳
می‌شود بیگانگان را دوری ظاهر حجابآشنایان را نمی‌سازد ز هم هجران جدا
۴
زود می‌پاشد ز هم جمعیت بی نسبتاندانه را از کاه در خرمن کند دهقان جدا
صفحهٔ ۱ از ۳