خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش می‌گردد گلستانِ ترا
۲
آب نتواند به گِردِ دیده گشت از حیرتشنیست با خورشید نسبت روی تابانِ ترا
۳
باغبان در بستنِ در سعی بی جا می‌کندچوبِ منع از جوشِ گل باشد گلستانِ ترا
۴
تشنگی در خواب ممکن نیست کم گردد ز آبنیست صبر از خونِ عاشق چشمِ فتّانِ ترا
صفحهٔ ۱ از ۴