خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غیر حق را می‌دهی ره در حریمِ دل چرا؟می‌کِشی بر صفحهٔ هستی خطِ باطل چرا
۲
از رباطِ تن چو بگذشتی دگر معموره نیستزادِ راهی بر نمی‌داری ازین منزل چرا
۳
هست چون جان، چار‌دیوارِ عناصر گو مباشمی‌خوری ای لیلی عالم غمِ محمل چرا
۴
کار با تیغِ اجل در زندگانی قطع کنکارها را می‌کنی بر خویشتن مشکل چرا
صفحهٔ ۱ از ۴