خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
۲
سوختم، چند از حجابِ عشق دارم زیرِ لبچون الف در بَسمِ پنهان مَد آهِ خویش را؟
۳
تا کی از تر‌دامنی در پرده باشی چون حباب؟می‌توان کردن به آهی پاک، راهِ خویش را
۴
می‌برد غم ره به سر‌وقتِ دلِ ما بی‌دلیلابرِ نیسان می‌شناسد خانه‌خواهِ خویش را
صفحهٔ ۱ از ۳