خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم رابه درد باده کن تعمیر احوال خرابم را
۲
ادب پرورده عشقم، نیاید خیرگی از مننسوزد آتش می پرده شرم و حجابم را
۳
ازان چون موی آتش دیده یک دم نیست آراممکه آتش طلعتان دارند نبض پیچ و تابم را
۴
نمی شد شبنم من خرج دامان گل و نسریناگر یک ذره در دل مهر می بود آفتابم را
صفحهٔ ۱ از ۳