خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را
۲
ز طوفان پنجه مرجان نگردد بحر را مانعکجا ساکن کند دست نوازش بی قراران را؟
۳
به قدر سعی، از مقصود هر کس بهره ای داردکه منزل پیش پای خود بود، دامن سواران را
۴
چه پروای دل صد پاره دارد تیغ سیرابش؟که هر برگی زبان شکر باشد نوبهاران را
صفحهٔ ۱ از ۳