خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را
۲
بلبلانی که نظر بر رخ گل وا کردندچه شناسند قماش سخن رنگین را
۳
برد و بر طاق فراموشی جاوید گذاشتتیشه صافدلم آینه شیرین را
۴
کیست از عهده این وام سبکبار شود؟گر نبخشد به کسی دختر رز کابین را
صفحهٔ ۱ از ۲