خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
۲
کوه قاف از سپرانداختگان است اینجاکه دگر تیغ شود پیش دم تیشه ما؟
۳
پایکوبان به سردار رود خود حلاجپنبه بردارد اگر از دهن شیشه ما
۴
پنجه عجز گشاید ز دل سنگ گرهمی کشد آب خود از مغز گهر ریشه ما
صفحهٔ ۱ از ۲