خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجب که یک دلِ خوش در جهان شود پیداز شوره‌زار کجا گلسِتان شود پیدا؟
۲
مده چو تیرِ هوایی به بادْ عمرِ عزیزکشیده دارْ کمان تا نشان شود پیدا
۳
مزن چو تیغ به هر سنگْ گوهرِ خود راخموش باش که سنگِ فسان شود پیدا
۴
عزیز دار چو اکسیر خاکساران راکه ماه مصر در این کاروان شود پیدا
صفحهٔ ۱ از ۴