خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا
۲
مگر ز خاک شهیدان عشق می آیی؟که دست و پای نگارین بود سمند ترا
۳
سپهر سبزه خوابیده ای است در قدمشبه عمر خضر چه نسبت قد بلند ترا؟
۴
تبسم تو دل از کار می برد چون صبحچه حاجت است مکرر کنند قند ترا؟
صفحهٔ ۱ از ۲