خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که نیست وسعت مشرب درین سرادر زندگی به تنگی قبرست مبتلا
۲
هر چند آب شد دل من بی شعور نیستبیگانه را تمیز کند بحر از آشنا
۳
پاکان ستم ز دور فلک بیشتر کشندگندم چو پاک گشت خورد زخم آسیا
۴
جست آب را سکندر و شد خضر کامیابروزی به قسمت است نه کوشش درین سرا
صفحهٔ ۱ از ۲