خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بادام تلخ نیست سزاوار قند رادر کار غیر چند کنی نوشخند را؟
۲
می زیردست خود نکند هوشمند راپروای سیل نیست زمین بلند را
۳
دوری دهد نتیجه شکایت ز سوز عشقیک ناله دور کرد ز آتش سپند را
۴
گر پسته را به قند نهفتند دیگراندر پسته کرد خط تو پوشیده قند را
صفحهٔ ۱ از ۴