خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوری ز خلق، باغ و بهارست پیش مادامان دشت، دامن یارست پیش ما
۲
هر سینه ای که نیست دل زنده ای در اوبی قدرتر ز لوح مزارست پیش ما
۳
رنگ خزانیی که دلی آورد به دردخوشتر ز روی گرم بهارست پیش ما
۴
ما می ز کاسه سر منصور خورده ایمتیغ برهنه، آب خمارست پیش ما
صفحهٔ ۱ از ۳