خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خویش برآورد تمنای تو ما راسر داد به فردوس تماشای تو ما را
۲
خوشتر ز تماشای خیابان بهشت استهر جلوه ای از قامت رعنای تو ما را
۳
چون سایه که سر در قدم سرو گذاردمحوست سراپا به سراپای تو ما را
۴
ما را نتوان از تو جدا کرد، که دادنددلبستگی خاص به هر جای تو ما را
صفحهٔ ۱ از ۳