خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دوش توکل منه بار خود راولی نعمت خویش کن کار خود را
۲
گره زن به سر رشته طول امل رابدل کن به تسبیح زنار خود را
۳
مگیر از لب خویش مهر خموشیمکن رخنه دیوار گلزار خود را
۴
مکن سر گرانی به ارباب حاجتمکن بار افتادگان بار خود را
صفحهٔ ۱ از ۳