خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیده‌حالان را جمال دیگرست
۲
می‌کند هر چند چشم شور طوفان در گزندخودپسندی مرد را عین‌الکمال دیگرست
۳
کیست عقل کلّ که در چرخ آورد افلاک را؟جنبش این سایه از رعنانهال دیگرست
۴
گرچه حسن آن پری‌رو بی‌مثال افتاده استرزق هر آیینه‌ای از وی مثال دیگرست
صفحهٔ ۱ از ۳