خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن استلب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است
۲
سرکشی بر آتش خشم است دامان صباخاکساری خاک در چشم عداوت کردن است
۳
هست اگر درگاه فردوس برین را حلقه ایقامت چون تیر را خم از عبادت کردن است
۴
با قد خم گشته آسودن درین وحشت سرادر ته دیوار مایل خواب راحت کردن است
صفحهٔ ۱ از ۲