خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوستمی درد، چون مغز کامل شد، گریبان زیر پوست
۲
غیرتی کن از لباس چرخ مینایی برآیتا به کی چون غنچه بتوان بود پنهان زیر پوست؟
۳
زنگ غفلت از دلش نتوان به صیقل ها زدودهر که باشد همچو مغز پسته پنهان زیر پوست
۴
پخته شو چون مغز در دریای شکر غوطه زنچند بتوان بود از خامی به زندان زیر پوست؟
صفحهٔ ۱ از ۴