خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیستشعله جواله این دودمان پیداست کیست
۲
آن به دل نزدیک دور از چشم، کز لطف گهردر جهان است و برون است از جهان پیداست کیست
۳
مجلس آرایی که چون جان جلوه پیدایی اشبرنمی دارد اشارات نهان پیداست کیست
۴
با همه نیرنگ سازی، آن که در گلزار اونیست رنگی از بهار و از خزان پیداست کیست
صفحهٔ ۱ از ۴