خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده بی درد در میخانه افلاک نیستدانه بی دام در وحشت سرای خاک نیست
۲
آسمان از تلخکامیهای ما آسوده استحقه خشخاش را دلگیری از تریاک نیست
۳
ساده کن از نقش ها دل را که غیر از سادگیهیچ نقشی در خور آیینه ادراک نیست
۴
گردن آزادگان وادی تجرید راطوق منت هیچ کم از حلقه فتراک نیست
صفحهٔ ۱ از ۳