خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست
۲
جذبه کاهربا گرچه بلند افتاده استچه کند با پر کاهی که ته دیوارست
۳
غم روزی و توکل نشود با هم جمعبستن توشه درین ره به کمر زنارست
۴
اثر از سبزه بیگانه درین گلشن نیستچشم گستاخ ترا آینه در زنگارست
صفحهٔ ۱ از ۳