خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوثر زنده دلی چشم تر مردان استدل پر آبله درج گهر مردان است
۲
صبح اقبالی اگر در افق امکان هسترخنه سینه و چاک جگر مردان است
۳
در مصافی که زند موج بلا جوهر تیغتیغ از دست فکندن سپر مردان است
۴
هر سری در خور اقبال، کلاهی داردسایه دار فنا تاج سر مردان است
صفحهٔ ۱ از ۵