خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۴۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمک عشق در آب و گل درویشان استحاصل روی زمین در دل درویشان است
۲
نور خورشید به ویرانه فزون می افتدبیشتر لطف خدا شامل درویشان است
۳
دل بیدار ازین صومعه داران مطلبکاین چراغی است که در محفل درویشان است
۴
گرچه از هر جگر چاک به حق راهی هستراه نزدیکترش از دل درویشان است
صفحهٔ ۱ از ۴