خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساغر از غیر گرفتن گل بی پروایی استبه حریفان مزه دادن ثمر رسوایی است
۲
صحبت همنفسان باد بهار طرب استزردی چهره خورشید گل تنهایی است
۳
به خط سبز نوشته است به مجموعه سروکآفت بی ثمری لازمه رعنایی است
۴
هر سپهدار درین دشت سپاهی داردلشکر فیض به زیر علم تنهایی است
صفحهٔ ۱ از ۲