خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دلم عشق به جامی غمی دنیا برداشتنتوان پنبه چنین از سر مینا برداشت
۲
چشمه آبله ما به گهر پیوسته استغوطه در گنج زد آن کس که پی ما برداشت
۳
وادی عشق شد از سلسله جنبان معمورشوق روزی که مرا سلسله از پا برداشت
۴
باز چون حلقه زنجیر، سلاست داردزلف هر چند که ربط از سخن ما برداشت
صفحهٔ ۱ از ۳