خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت
۲
باده هر جا که بود چشمه کوثر نقدستهر کجا سرو قدی هست دو بالاست بهشت
۳
دل رم کرده ندارد گله از تنهاییکه به وحشت زدگان دامن صحراست بهشت
۴
از درون سیه توست جهان چون دوزخدل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت
صفحهٔ ۱ از ۲