خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز زلف او دل عشاق را محابا نیستکبوتران حرم را ز دام پروا نیست
۲
مکن سپند مرا دور از حریم وصالکه بیقراری من خالی از تماشا نیست
۳
اگر ز اهل دلی ذره را حقیر مدانکه هیچ نقطه سهوی کم از سویدا نیست
۴
ز خود جداشدگان پرس درد تنهاییکه هر که دور ز مردم فتاده تنها نیست
صفحهٔ ۱ از ۲