خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عرش بلند مرتبه بنیان آدم استخورشید عقل، شمسه ایوان آدم است
۲
آدم چه جوهری است، که گنجینه سپهربا صد هزار چشم نگهبان آدم است
۳
لعلی که خون کند به جگر آفتاب رادر مشت خاک بی سر و سامان آدم است
۴
همت بلند دار که نه خاتم سپهرفرمان پذیر دست سلیمان آدم است
صفحهٔ ۱ از ۴