خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نافه زلف مجلس آراستآهوی حواس، دشت پیماست
۲
چشم تو شرابخانه دلابروی تو قبله تماشاست
۳
قفل دل زنگ بسته ماموقوف کلید بال عنقاست
۴
اندیشه رزق، تنگ چشمی استتا خرمن نه سپهر برجاست
صفحهٔ ۱ از ۳