خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون کسی در دل خیال آن کمر پنهان کند؟نیست ممکن رشته را کس در گهر پنهان کند
۲
می نماید تلخی بادام آخر خویش راگرچه شیرین کار او را در شکر پنهان کند
۳
نیست ایمن هیچ سرسبزی ز چشم شور خلقروی خود چون خضر از مردم مگر پنهان کند
۴
از خم چوگان گردون گوی بیرون برده استدر گریبان تأمل هر که سر پنهان کند
صفحهٔ ۱ از ۳