خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خال موزونت سویدا را زدل حک می کندمردمک را در نظرها نقطه شک می کند
۲
دل چنین گر بر در و دیوار خود را می زندخانه ام را زود چون مجمر مشبک می کند
۳
مد آهم دشت را پیچد بهم چون گردبادسیل اشکم کوه را با کبک هم تک می کند
۴
این خیال آباد را نتوان به چشم باز دیدچشم پوشیدن زدنیا کار عینک می کند
صفحهٔ ۱ از ۳