خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کندراست چون آهو نفس بهر رمیدن می کند
۲
گر چمن پیرا کند منع تماشایی بجاستدر گلستانی که دیدن کار چیدن می کند
۳
چشم ازان سیب ذقن در پرده شرم آب دهکز نگاه گرم، انداز چکیدن می کند
۴
زانفعال قامت او سرو با آن سرکشیبر زمین از سایه مشق خط کشیدن می کند
صفحهٔ ۱ از ۳