خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنندیا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند
۲
از فروغ مهر تابان زندگی گیرم زسرچون چراغ ماه اگر صدبار خاموشم کنند
۳
شور من حق نمک بسیار دارد بر جهاندشمن چشمند اگر مردم فراموشم کنند
۴
می مرا بیخود نمی سازد، مگر سیمین برانشیر مست از پرتو صبح بناگوشم کنند
صفحهٔ ۱ از ۳