خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشددرین بستان گلی غیر از گل رعنا نمی‌باشد
۲
نمی‌اندیشد از زخم زبان هرکس که مجنون شدز تیغ کوه کبک مست را پروا نمی‌باشد
۳
ز خود بیگانگان را لازم افتاده است تنهاییبه خود هرکس که گردید آشنا تنها نمی‌باشد
۴
ز صید خود نگردد دام در زیر زمین غافلکه آب و گل حجاب دیده بینا نمی‌باشد
صفحهٔ ۱ از ۴