خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صدف گرد یتیمی از رخ گوهر نمی شویدزبیم چشم، روی طفل خود مادر نمی شوید
۲
نشد شیرینی گفتار من از شوربختی کمکه بحر تلخرو شیرینی از گوهر نمی شوید
۳
نبرد از عیش من شیرینی گفتار تلخی راسخن زنگار طوطی را زبال و پر نمی شوید
۴
به ساغر زنگ غم نتوان زدودن از دل پرخونکه شبنم داغ را از لاله احمر نمی شوید
صفحهٔ ۱ از ۴