خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسرت عمر، مرا در دل افگار بماندرفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند
۲
در بساط من سودازده زان باغ و بهارخار خاری است که در سینه افگار بماند
۳
مرکز از دایره پروانه آزادی یافتدل ما بود که در حلقه زنار بماند
۴
بال پرواز ز هر موج سرابش دادندهرکه در بادیه عشق ز رفتار بماند
صفحهٔ ۱ از ۳