خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند
۲
بهر فردوس گروهی که ز دنیا گذرنداز هوایی به هوای دگر آویخته اند
۳
رگ خامی رسن گردن منصور شده استمیوه پخته کجا از شجر آویخته اند؟
۴
پرده بردار که چون ابر پریشان گرددهر حجابی که ز پیش نظر آویخته اند
صفحهٔ ۱ از ۲