خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل عاشق تهی از اشک دمادم نشودبحر چندان که زند جوش کرم کم نشود
۲
نتوان حرف کشید از لب ما چون لب جامراز ما اخگر پیراهن محرم نشود
۳
بیشتر شد ز می ناب مرا تنگی دلگره از آب محال است که محکم نشود
۴
رفت عمرم همه در پند و نصیحت، غافلکه سگ نفس به تعلیم معلم نشود
صفحهٔ ۱ از ۲