خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آه کام دو عالم مرا مهیا شدازین کلید دو صد در به روی من وا شد
۲
شکست از می روشن خمار من ساقیعجب بلای سیاهی مرا ز سر وا شد!
۳
فغان من ز دل سخت یار گشت بلندز کوه، ناله فرهاد اگر دوبالا شد
۴
شد از قلمرو رخسار، زلف روگردانغبار لشکر خط تا ز دور پیدا شد
صفحهٔ ۱ از ۳