خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا تعجب از آن پُرحجاب می‌آیدکه در خیال چه‌سان بی‌نقاب می‌آید
۲
ز نارسایی بخت سیاه در عجبمکه چون به خانهٔ من آفتاب می‌آید
۳
به حرف بی‌اثر ما که گوش خواهد کرد؟ز کوه نالهٔ ما بی‌جواب می‌آید
۴
چو نخل بادیه در دامن توکل، پایکشیده‌ام که ز دریا سحاب می‌آید
صفحهٔ ۱ از ۲