خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیوانه را به دامن صحرا که می بردطفل یتیم را به تماشا که می برد
۲
مکتوب خشک سلسله پای قاصدستموج سراب را سوی دریا که می برد
۳
راه نسیم نیست در آن زلف تابداراز بیدلان پیام به دلها که می برد
۴
جایی که زلف حلقه بیرون در بودنام دل شکسته ما را که می برد
صفحهٔ ۱ از ۱