خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آرام را خرام تو آتش عنان کندآیینه را حجاب تو آب روان کند
۲
بی درد بلبلی که در ایام جوش گلاوقات صرف خاروخس آشیان کند
۳
چون لاله سرخ روی برآید ز زیر خاکهر کس به خون قناعت ازین سبز خوان کند
۴
برگشتنی است پرتو خورشید بی زوالصد سال اگر قرار درین خاکدان کند
صفحهٔ ۱ از ۲