خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسایش تن غافلم از یاد خدا کردهمواری این راه مرا سر به هوا کرد
۲
این خانه خرابی به حباب است سزاواراز آبِ روان خانه نبایست جدا کرد
۳
بی‌جذبه به جایی نرسد کوشش رهروبرگردم ازان ره که توان رو به قفا کرد
۴
چون نافه نفس در جگر باد صبا سوختتا یک گره از زلف گرهگیر تو وا کرد
صفحهٔ ۱ از ۳