خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این اشک جگرگون چه اثرداشته باشدپیداست که طفلی چه جگرداشته باشد
۲
با هردوجهان عشق به یک دل نتوان باختیک خوشه محال است دو سرداشته باشد
۳
بی برگ توکل بودآن کس که نشینددر سایه نخلی که ثمر داشته باشد
۴
آن کس که زصاحب نظران است چونرگسبایدبه ته پای نظرداشته باشد
صفحهٔ ۱ از ۳