خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به زانو پای من در خار شدکاسه زانوی من مودار شد
۲
گرد خواری پیش خیز عزت استخار پا خواهد گل دستار شد
۳
حرف حق بگذار بر طاق بلندزین سخن منصور واجب دار شد
۴
عشق اگر چه کار بیکاران بودهر دو عالم در سر این کار شد
صفحهٔ ۱ از ۳