خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمی شد چهره آن مهرعالمتاب روشنترچراغ آسمانی می شودازآب روشنتر
۲
کدامین آتشین رخساره می آیدبه بالینم؟که از عینک مرا شد پرده های خواب روشنتر
۳
چراغ مسجد ازتاریکی میخانه افروزدشب آدینه باشد گوشه محراب روشنتر
۴
مشو با روشنی از صحبت روشندلان غافلکه درآیینه گوهر نماید آ ب روشنتر
صفحهٔ ۱ از ۳