خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اینطرفه که گنجایش غم می شود افزونهرچند شود سینه من تنگ فضاتر
۲
خون است ز رنگینی لفظم دل معنیاز باده بود شیشه من هوش رباتر
۳
صائب چه نهان دارم ازو صورت احوال؟کز آینه آن روی بود روی نماتر
۴
ای صفحه رخسار تو ازگل بصفاترمژگان بلندت ز سر زلف رساتر
صفحهٔ ۱ از ۳