خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش
۲
ز ارتکاب گنه نیست شرمگینان راخجالتی که مراهست ازعبادت خویش
۳
دهان سایل اگر پرگهر کنم چو صدفچو ابر آب شوم ازقصور همت خویش
۴
بهشت اگر ز در خانه ام گذار کندقدم برون نگذارم ز کنج خلوت خویش
صفحهٔ ۱ از ۲